Uncategorised

۸۰ ترانهٔ تازه از م.سحر

Sahar M 1 ١٣٩٣/٠١/٢٣- محمد جلالی چیمه (م.سحر): زینگونه که پَست و نابکاری‌ای شیخ -- شایستۀ لعنِ بی‌شماری‌ای شیخ/ با ننگ ابد فروبری در وطنم -- نانی که به خون ترید داری‌ای شیخ
 
□
 
یک جمع رذیل پاسدارانِ تو‌اند
عُمّالِ تو‌اند ونابکاران تو‌اند
با حُکم تو گرچه مفتخواران تو‌اند
داغِ ابدی ز ننگ داران تو‌اند
 
□
 
ای شیخ بر این خاک شبیخون زده‌ای
در شرع زشرم، گام، بیرون زده‌ای
بر پیر و جوان راه به افسون زده‌ای
بو تا بزنندت آنچه اکنون زده‌ای ! 
 
□
 
ای شیخ که گوهر تو از کین و دغاست
کاخ ستمت به خشتِ وحشت برپاست
گور تو از این دیار گم خواهد شد
ارث پدرت نیست وطن، خانۀ ماست ! 
 
□
 
زینگونه که معنویتت معنا شد
وان سرّ ِ نهان که داشتی افشا شد
از خاک وطن به حکم تاریخ این بار
طرد ابدت نوشته و امضا شد! 
 
□
 
ریشت به شرابِ خون، خضاب است‌ای شیخ
انسانیت از تو در عذاب است‌ای شیخ
زینگونه که وحشت و ستم دین تو بود
بی‌شُبهه رهت به منجلاب است‌ای شیخ
 
□
 
ای آنکه فریب و غدر آئین تو بود
غُسل تو به خون، داروی تسکین تو بود
بنیان شرف در آتش کین تو بود
دیدم من و دشمن وطن دین تو بود
 
 
 
 
در خوابم و آشتی در آن نزدیکی ست
دیدار بدی، نهفته اندر در نیکی ست
خورشید دمیده است و روز است اما
بیدار که می‌شوم جهان تاریکی است
 
□
 
خسته ست دلی که ناله دارد درمن
دندان به جگر، نواله دارد در من
زندانی ی روزگار بی‌فریادی
فریادِ هزار ساله دارد درمن ! 
 
□
 
ویروس دغا راه ِ روانشان زده است
زخم از سر کین به بندِ جانشان زده است
تا داغ، نشان زبی نشانشان زده است؛ 
ظلمت، به زمین از آسمانشان زده ! 
 
□
این هوش که از گوشِ کران می‌طلبم
هر لحظه ز آرزو کــَران *می طلبم
نادانی خود به دیگران می‌بندم
دانایی خود ز دیگران می‌طلبم
.................................... 
کران طلبیدن = کرانه جستن = دور ی جستن
 
□
 
فریادِ مرا چشمۀ خونین، جگر است
زیرا وطنم به چنگ بیدادگر است
درداک به نامِ دین، عدو، خانگی است
رنجاک خِرَد، به بندِ اوهام در است
 
□
 
تا یاد آرم، راهِ ترا یاد آرم
وز شور و نوا، نغمه به بیداد آرم
ای یار و دیار اگر حزین است سرود
ساز ِ کُهنِ تو را به فریاد آرم ! 
 
□
 
تا دین شده زینگونه قرین با بیداد
سوزد وطنت در آتش استبداد
هرگز ره عافیت مجوی‌ای دلِ تنگ
 هرگز به خموشی مگرا ی‌ای فریاد! ـ 
 
□
 
‌ای مؤمن اگرچه این سخن سنگین است: ـ 
طاعون به وطن زده ست و نامش دین است
دستیشان هست اگر، به دستهٔ تبر است
قلبیشان هست اگر، خزانهٔ کین است
 
□
 
آغشتهء وحشتند و آئینهء جهل
بُن بسته به بنیادِ نهادینهء جهل
سوگند به عشق کینه‌ای نیست مرا
الا به دل سوخته‌ای کینهء جهل
 
□
 
دین آمد و بنیاد وطن داد به باد
مسجد بنهاد مسندِ استبداد
عرش آمد و تخت ظلم بر فرش نهاد
زانگونه که فرعون نهان گشت از یاد
 
□
 
ایری که فشرده است و بارانش نیست
یاد از عطشی به ریگزارانش نیست
خطی و نمادی از غم کهنهء ماست
چون فوجِ غباری که سوارانش نیست
 
□
 
فریاد من از نهاد، رَستن خواهد
دیوار سکوت را شکستن خواهد
آزادی خواهد، بهار ِ خواهد تا چون
قُمری به نشاطِ گُل نشستن خواهد
 
□
 
دادندوطن را که توشان دین دادی
سر نیزه و یاسای تموچین دادی
دروازه به دشمنان گشودند که‌شان
درمغز به جای عقل، سرگین دادی
.......................................................... 
تموچین چنگیز مغول است و یاسا کتاب قانون تحمیلی اوست
سرگین هم‌‌‌‌ همان تاپاله و پشگل است
 
□
 
دادند وطن را که توشان جاه دهی
در خوردن خون به سفره‌ات راه دهی
تا قتل به نام زهد و پرهیز کنند
شمشیر «توَکّلت َعَلی الله» دهی! ـ 
 
□
 
نفرین به کسان که پادوان تو شدند
با نام خدا بندهٔ نانِ تو شدند
آلودهٔ خون بر سرِ خوان تو شدند
سی سال سگانِ پاسبان تو شدند
 
□
 
ای شیخ دغا گورت از ایران گم باد
نفرین مدام بر تو نامردم باد
مستعمره ء قم آمد ایران از تو
ویران به سرتو فتنه گاهت قم باد
 
□
 
ایران شده است اسیر آلام از شیخ
دروضعیتی ست بی‌سرانجام از شیخ
قربانی اسلامیت، ایرانیت است
ایرانیت از من است و اسلام از شیخ
 
□
 
ایرانیت امروز، اسیر عرب است
جانش ز تهاجمی نوین ملتهب است
این بار بلا از خود و دشمن، بومی ست
خورشید به زنجیر سیه فامِ شب است
 
□
 
هردم که کران کنم ز نادانی ی خود
یابم خود را در منِ ایرانی ی خود
زینروی هزار بار بر‌تر دانم
ایرانیت خود از مسلمانی ی خود
........................................ 
کران کردن = کرانه کردن = دوری گزیدن
 
□
 
ای شیخ دغا گورت از ایران گم باد
نفرین مدام بر تو نامردم باد
مستعمره ء قم آمد ایران از تو
ویران به سرتو فتنه گاهت قم باد
 
□
 
دین در طلبِ یورش و یغما آمد
بافوجِ معمم و مکلا آمد
افسوس که کوریم و ندایم از چیست؟ 
این طرفه بلا که بر سرِ ما آمد ! 
 
□
 
جهل از سر ما عقل ربوده ست‌ای دوست
دروازه به دشمنان گشوده ست‌ای دوست
غافل شده‌ایم از آنکه پیش از اسلام
ایران وطن من و تو بوده ست‌ای دوست
 
□
 
ای ایرانی بنده ء بدخواه مباش
زو درطلبِ تحفه و تنخواه مباش
با دزد که در لباس دین آمده است
هم خانه و هم سفره و همراه مباش
 
□
 
چون نغمه که، ره به سیمِ سازی دارد
ایران تو قصهء درازی دارد
گر دیده به خاک و دل به تاریخ دهی
هر آجر و خشت با تو رازی دارد
 
□
 
دیریست وطن به پاسِ دین باخته‌ای
در اردوی دین به خاک خود تاخته‌ای
با خنجر تازیان سر انداخته‌ای
درداک خود از عدو بنشناخته‌ای ! 
 
□
 
روزی که نه نام از حجر الاسود بود
ایران تورا را تمدنی ممتد بود
در کشور تو عرب نه بر مسند بود
کاین ره به هجوم قوم تازی سد بود
 
□
 
گر تیشه به جان بیشه کوبد ما را
بدخواه و شقی به ریشه کوبد ما را
زانروست که دست ماست در دست عدو
نشگفت اگر همیشه کوبد ما را ! 
 
□
 
ای رهزن دون که رهنوردی با ما
پنهان شده در غبار و گردی با ما
ای وهم چه کین‌ها که نینگیخته‌ای
ای جهل چه بد‌ها که نکردی با ما!؟ 
 
□
 
ای شیخ که داغ بر جبین تو بوَد
ناراستی و خدعه قرین تو بوَد
دَد همدل و رذل، هم نشین تو بوَد
میراث بنی امیه دین تو بوَد ! 
 
□
 
زینگونه که دین توست با ظلم قرین
ای شیخ دغا به رسم و راهت نفرین
شایستهء زیستن نخواهد بودن
ایرانی اگر ترا نکوبد به زمین ! 
 
□
 
چون فاحشه‌ای به ترک عفت معتاد، 
افسوس که شهر شد به خفت معتاد
درآفت اعتیاد غرغیم و مباد
هرگز قومی چنین به آفت معتاد ! 
 
□
 
درویش کشی
 
ای شیخ که ظلمِ بام تا شام از توست
شلاق و طناب و تیر اعدام از توست
عالم سوزی کنی که: کفر از دگران
درویش کُشی کنی که: اسلام از توست
 
□
 
ای شهر به خفّت از چه معتاد شدی؟ 
یکباره کر و کور خداداد شدی؟ 
بی‌ریشه شدی، بی‌بُن و بنیاد شدی؟ 
زندانی ی جهل و جور و بیداد شدی؟ 
 
□
 
ای شهر که تسلیم و گرفتار شدی
معتاد به ظلم زجر و آزار شدی؟ 
بوی چه بهشتی به جهنم بُردت؟ 
دین با تو چه کرد کاینچنین خوار شدی؟ 
 
□
 
ای شهر که میدان به جنون دادستی
رگهای جوان به جوی خون دادستی
این خاک به فرق خویش چون کردستی؟ 
شلاق به دست شیخ چون دادستی؟ 
 
□
 
ای شهر چه شد که خوار شیخان گشتی؟ 
محجور شدی، صغار شیخان گشتی؟ 
چون خلع ید ِ خویش ز آزادی خویش
تسلیم به اقتدار شیخان گشتی؟ 
 
□
 
ای شهر چه بود آنچه تسلیمت کرد؟ 
آلودهٔ جُبن و وحشت و بیمت کرد؟ 
چون اهلِ جنون صغار و محجورت کرد؟ 
چون برده به اهلِ شرع تقدیمت کرد؟ 
 
□
 
ای شهر چگونه شد که مغلوب شدی؟ 
زیر پی اهل دین لگد کوب شدی؟ 
معتاد به ظلمتی و آلودهٔ رُعب
معجونِ که خورده‌ای که مرعوب شدی؟ 
 
□
 
ای شهر چه شد که آبرو بردندت؟ 
چون خونِ تو، آبِ تو به جو بردندت؟ 
چون برّه به قصاب سپردندت، لیک
چون برده به خانهٔ عدو بردندت؟ 
 
□
 
ای شهر چه شد که در توحش ماندی؟ 
تسلیم به دیوِ آدمی کُش ماندی؟ 
با ظلم خوشی که اینچنین خاموشی؟ 
باجهل خوشی که اینچنین خوش ماندی؟ 
 
□
 
ای شیخ فرادستی تو برما چیست؟ 
آن زهرچکان بر کف تو خنجر کیست؟ 
کس چون تو به زور و زر و تزویر نزیست ! 
بی‌شک زتو پست‌تر در این عالم نیست ! 
 
□
 
ای شیخ که بر میهن من تاخته‌ای! ـ 
میراثِ خِرَد به جهل درباخته‌ای! ـ 
بیخ شرف از جهان برانداخته‌ای! ـ 
محنتکده‌ای به نامِ دین ساخته‌ای! ـ 
 
□
 
ای شیخ که خون خلق درجام تو ریخت
ایام، به کامِ آتش آشام تو ریخت
ازخون جوانان وطن رنگین بود
آبی که به آسیاب اسلام تو ریخت ! 
 
□
 
ای شیخ که نیست در جهان چون تو پلید
ورهست ز شیوهء تو دارد تقلید
تقدیر من از چه گشت بازیچهٔ تو؟ 
زین خانه به کف، ترا که بنهاد کلید؟ 
 
□
 
ای شیخ تو را به میهنم دست از چیست؟ 
در د تب شرع تو چرا خون ریزند؟ 
آموزه ستِ تو تیغِ زنگی ی مست از چیست؟ 
در مک ی تو به نام دین پَست از چیست؟ 
 
□
 
نان دادی و از قیدِ شرف رستیشان
بر سفره به پای تخت خود بستیشان
هرگز چو تو ددمنش نیابیم به شهر
جز دد منشانی که خریدستیشان
 
□
 
ای شهر، چه شد که عقلِ خود جاهشتی؟ 
در خدمتِ جهل، آبرو واهِشتی؟ 
بار ِخفقان به طیبِ خاطر ستَدی
می‌دان به فریبِ شیخ و ملا هِشتی؟ 
 
□
 
ای شهر چه شد که عاقلانت مُردند
یا گاری ی اهلِ دین به خواری بُردند؟ 
از دانش نو، سفرهٔ ننگ افکندند
در جام کهن خون جوانان خوردند؟ 
 
□
 
ای شهر چه شد که گوش کر دادندت؟ 
نادانی و جهلِ مُستمر دادندت؟ 
تا شخم زنی به خیش بستندت، لیک
از بی‌ثمری بسی ثمر دادندت!؟ 
 
□
 
ای شهر چه شد که زی توحش رفتی؟ 
زیر ِ پَرِ شیخِ آدمی کُش رفتی؟ 
گردن به قفا دادی و نادان دادی
تا قعر لجن رفتی و سرخوش رفتی!؟ 
 
□
 
ای شهر به غار، از چه تسلیم شدی؟ 
تسخیر فریب و وحشت و بیم شدی؟ 
ازجمله غنائم که بودی که چنین
غارت شدی و به شرع تقدیم شدی؟ 
 
□
 
ای شهر که روزگار ِ وارون داری
درغار، امیدِ زندگی چون داری؟ 
معتاد چه‌ای که خوار می‌باید زیست؟ 
 گردن به کدام سِحر و افسون داری؟ 
 
□
 
ای شهر ترا که خاک غم بر سر بیخت؟ 
وز دفترِ آرزوت شیرازه گسیخت؟ 
بر لشکر دشمنت که دروازه گشود؟ 
وز کینِ کهن که بر سرت آتش ریخت؟ 
 
□
 
ای شهر که سوی انحطاطت ره بود
رهزن زچه باقافله‌ات همره بود؟ 
چون شد که به نام دین، کلید از تو ربود
دزدی که زگنج خانه‌ات آگه بود؟ 
 
□
 
ایران منا، که سهم ما شد غم تو
جز عالم غم کجا بوَد عالم تو؟ 
آغشته به خون نوجوانانت خاک
افتاده به چنگ دشمنان پرچم تو! ـ 
 
□
 
ای مامِ وطن که فکرِ بیمارت بُرد
با زلزله‌ای به زیر آوارت برد
قشریت ابلهان به دشمن دادت
ایمان دروغین به لجنزارت برد ! 
 
□
 
برخاسته از ظلمت دیرین، از تیه
جمعی نادانِ جهل پروردِ سفیه
آمیزهء قشریت و بی‌آزرمی
ای مام وطن فروختندت به فقیه
 
□
 
با آتش کین منقل و انبر دارند
زی جهل و جنون رهی می‌انبُر دارند
درجامهء دانشند و تقوا، اما
با دشمن مُلک، سر در آخور دارند
 
□
 
در دل نه امید فتح و نصر است مرا
در سر نه هوای کاخ و قصر است مرا
تا دشمن مُلک، روی پنهان نکند
آئینه به پیشِ روی عصر است مرا
 
□
 
از جهل و جنون، شهر به جان آمده است
پشتِ شرف از جور، کمان آمده است
زانروست که در زمزمه‌ام از بُنِ جان
تاریخ معاصر به زبان آمده است ! 
 
□
 
دانند اگرچه رنگ با ننگ آمیخت
وینگونه به حیله از عدالت پرهیخت
پیوسته به پرده در ندانند بُدن
کز تیغِ زبانِ حق، ندانند گریخت! 
 
 □
 
تمساح صفت دیده به اشگ افشردند
وز سفرهٔ دین، نان سیاست خوردند
ماندند و به زندگان خیانت کردند
مُردند و به گور خود ندامت بردند ! 
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نیمه اول مارس ۲۰۱۴
 
.......................................... 
 
تا شیخ به جای شاه بر تخت شده ست
بر خلق، خدایی ی خدا سخت شده ست
عقل از سر و شرم از رخ و درک از وجدان
کوچیده و آدمی نگون بخت شده ست ! 
 
□
 
تا کی وطن این حالِ مشوش بیند؟ 
دائم به جگر، داغِ سیاوش بیند؟ 
ای دیو، خوشا دمی که فرزند زمان
کاخ ستم ترا در آتش بیند ! 
 
□
 
ای وهم، به زنجیر ِ یقین در بندی ! 
ای عشق، به دامِ و بندِ کین در بندی ! 
ای آدمیت اسیر جهلی و جنون
ای آزادی به قید دین دربندی !
 
□
 
هشدار که اهل دین خرابند‌ای دوست
بنمایهء ظلم و اضطرابند‌ای دوست
ازجهل و جنون مجوی آزادی خویش
آزادی و دین آتش و آبند‌ای دوست ! 
 
□
 
دوزخ زبهشت دینفروشان خوش‌تر
زان جام طهور، سُرب ِ جوشان خوش‌تر
هم خانگی ی دزد، هزاران بار از
همسایگی ی عبا به دوشان خوش‌تر ! 
 
□
 
زیرِ عَلَمِ عالِم ِ اسلام پناه 
اندیشه، تباه آمد و فرهنگ، گناه 
خلوت کردند ظلم و قدرت با دین
وحدت کردند حوزه و دانشگاه !
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 
 
۴/۴/۲۰۱۴
□
 
با جهل عوام، دستِ دین در دست است
روحانیت از نشئهٔ قدرت مست است
انسان خوار است و عشق و اندیشه گناه
ایران به گرو گان نظامی پَست است
 
□
 
درداک وطن به کامِ رنجی جانکاه
روزش در بندِ اهل دین گشت سیاه
از جور به جهل رفت و از جهل به جور
ازچاه به چاله رفت و از چاله به چاه
 
□
 
شیخ آمد و بر بسترِ خون، خوان افکند
بنیاد ِ شقاوت، پی و بنیان افکند
زنجیر به دست و پای آزادی بست
چنگال به جسم و جان ایران افکند
 
□
 
کین توخته‌اند و کشتن آموخته‌اند
خون ریخته‌اند و ثروت اندوخته‌اند
تا نانشان داغ و آبشان سرد بوَد
آتش به تنور دین برافروخته‌اند ! 
□
 
آنان که به دین، بار سیاست بستند
از حلقهٔ شرم و بندِ وجدان رَستند
درجامهٔ دوست، دشمنی ورزیدند
باراهزنان به کاروان پیوستند ! 
 
م. سحر
۷. ۴. ۲۰۱۴